8.29.2017

εκδοχή αποδοχή παραδοχή

Φοβάσαι λιγο ε?
Ιτς οκέι.
Κρύβει εναν μεγάλο παραλογισμό και ανασφάλεια αυτος ο χαζός σου φόβος που ολοένα και επιβεβαιώνεται.
Μεχρι και ο πιο καλός σου άνθρωπος δε σε χρειάζεται πια γιατί εχει βρεί τον δικό του καλύτερο του άνθρωπο.
Το βλεπεις το τουματς σε όλο αυτο με τους καλύτερους ανθρώπους ε?
Δεν είσαι και τόσο αναντικατάστατος μανμου.
Εχεις τις κακες σου τις στιγμές.
Και ποιός δεν?
Εχεις ενα φάντασμα απο το παρελθόν.
Ή αν θες έχεις δύο.
Και συναγωνιζονται ποιό απο τα δυο θα σου στοιχειώσουν και το παρόν.
Αλλα εσυ δεν θες.
Άλλα θές κιολας.
Γιατι είναι το μόνο οικείο και δικό σου απομεινάρι αυτό το φάντασμα.
Άλλα γνωρίζεις καταβάθως οτι πρεπει να αποτινάξεις ολη αυτή τη φαντασματότητα απο πάνω σου.
Ξανασυνέβη ενα καποιο τουματς.
Είναι δύσκολο και όμορφο και άσχημο και εύκολο να αλλάζεις προς την καλύτερη σου εκδοχή.
Μέχρι να καταλάβεις πως δεν έχεις καλύτερη εκδοχή.

Χάνεις λίγη Μαρέια απο έσενα και μετα κλαίς και μετά γελάς και μετά δε ξέρεις τι σου χρειάζεται.
Να βρείς λίγη ή να χάσεις ακόμη περισσότερη?
Φανερά περιττό σε όλο αυτο το σκηνικάκι ειναι η καταγραφη του όταν δεν έχεις καμία σαφή εικόνα για το τί συμβαίνει.

Με πιάνεις?
Πες μου πως καταλαβαίνεις...


7.13.2017

αντηλιά

Ξέρεις ποναει μέρες το δόντι μου.
Πονάει τοσο που πιστεύω πως εχει χαλάσει για τα καλά.
Ξέρεις εχω αλλάξει και καποιες συνήθειες.
Δεν ήθελα μα τις άλλαξα.
Επίσης θέλω να ξέρεις πως έχω χωρέσει μια λεπτή λεπτή χαραμάδα(τόσο λεπτη όσο ενα χαρτι Α4) αισιοδοξίας μεσα στην καθημερινότητα μου.
Έχω και γλάστρες στα μπαλκόνια μου.
Οι 4 απο αυτες εχουν και ζωντανα φύτα μέσα.
Οι άλλες 4 δε τα πήγαν και τόσο καλα με τη ζωή, αλλά μου μειναν και οι γλάστρες και τα πιατάκια τους.
Ξέρεις τι αλλο θέλω να ξέρεις?
Πως καθε μέρα σιωπηλά και ήσυχα παλεύω με τους δαίμονες μου και τα πηγαίνω περίφημα, που αυτό ειναι και το νόημα μου είχα πει.
Μην έχεις αυταπάτες πως τρέχω γυμνή στα λιβάδια και πως 'εχω βρει την αλήθεια της ζωής.
Ολα ψιλομάταια ειναι.
Αλλά μαρέσει να βρισκόμαστε σε δουλίτσα και να κοιτάμε με ζαρωμένα ματια απο την ταχα μου αντηλιά,την αισιοδοξια και τα ωραία πράγματα που συμβαίνουν όταν εχεις γυρω ανθρώπια να αγαπάς και να σε αγαπάνε.

5.30.2017

cupcake

Στήνεις παγιδα στον ίδιο σου τον εαυτό.
Πως τα καταφερες ετσι πάλι?
Μπλέκεσαι στα ίδια δίχτυα για δεύτερη φορά?
Ω με απογοητεύεις.
Είναι αυτή η παράλογη σαδομαζό ταση που κρυβεις μέσα σου.
Το ξέρεις οτι δε θα δουλέψει μανμου.
Εχεις μπροστα σου ένα χρωματιστό καπκέικ με τρουφα και σκηνικά απο πάνω.
Ναι δείχνει τόσο ωραιο,αλλά ειναι απο τα γλυκά του ζαχαροπλαστείου που τα βλέπεις τοσο όμορφα και λες ΄σιγουρα πρέπει να το δοκιμάσω' και στη τελική η γεύση του είναι τοσο μέτρια και θα σου αφήσει ενα λίγωμα κακό που όσο νερό και να πιείς θα μένει εκει.
Ενω το φοβερό ειναι πως εξ αρχής μέσα σου ήξερες πως ήθελες απλώς γάλα με κορνφλέιξ που είναι τόσο αποδεδειγμένα νόστιμα και χίλιοφαγωμενα.

κοίτα να δεις που πάλι την πατήσαμε.


5.10.2017

Κάτι ερείπια.

Περπαταω σε αυτον τον δρομο που ολοι εχουμε περπατησει καποια στιγμη.
Ξερεις.
Σαν μια κάποια Ερμου.
Μα ελα που στην Ερμού μου βρίσκω εναν τοίχο κάποια στιγμή.
Και πηγαίνω τύπου βίντεο γκέιμ πάνω στον τοίχο και κανω επι τόπου βήματα χωρίς να προχωράω.
Μα δε με νοιάζει.
Συνεχιζω,αλλα κουράζομαι.
Μα δε με νοιάζει.
Δεν θυμάμαι που εχω αφησει την αξιοπρέπεια μου,να την φορέσω και να κάνω μια επι τόπου αναστροφή.
Και αναρωτιέμαι.
Θα συνεχισώ να βηματίζω και να πεφτω πανω στον τοίχο για πάντα?
Με την τριβή θα σπάσω τον τοίχο και θα προχωρήσω?
Θα ψάξω να βρω αλλον τοίχο να εγκλωβιστώ?
Μήπως βρε Μαρακι μου είναι πολύ ναρκισιστικό σενάριο πως θα γκρεμισεις τον τοίχο?
Και άντε καλα τον γκρέμισες.
Που ξέρεις οτι σου αρέσει αυτο που έχει απο πίσω?

Ψαχνω μέσα μου να βρω λίγο θυμό.
Πτου,τον εχω αφησει και αυτόν μαζί με την αξιοπρέπεια.

Ρίχνω μπουνιά.
Σπάω το χέρι.
Ρίχνω και με το άλλο.
Σπάω και το άλλο χέρι.

Επιτέλους.
Θυμώνω.
Σε μισώ.


3.15.2017

όχι δεν εμπλεξες.

Είναι φοβερό πως έχεις αυτή την ικανότητα να διαστρευλώνεις ορισμένες καταστασεις.
Είναι φοβερό πως μπαίνεις σε χωράφια που είναι ξένα,επειδή ελπίζεις οως τα πράγματα δεν ειναι οπως φαίνονται.
Ξέρεις κατι?
Τα πράγματα συνήθως δεν ειναι οπως φαίνονται..
Είναι χειρότερα.
Όταν κάποιος σου λεει οτι δε θέλει σχεση,οποσδήποτε εννοει οτι δε θέλει σχέση μαζι σου.
Και το εννοεί 100%.
Όταν κάποιος λεει οτι θέλει μόνο σεξ χωρις δέσμευση, εννοεί ακριβώς αυτο και ακόμη λιγότερα..
Μην ακούς αυτά που θες αν δε σου αρέσουν αυτά που ακούς.
Κανείς δεν αλλάζει γνώμη επειδή καταλαβαίνει πόσα χάνει όπως γίνεται στις ταινιες.
Σου λεει με πλήρη σαφνείνια τους όρους και εσύ τους αποδέχεσαι και μετά έχεις το θράσσος να αναρωτιέσαι πως έμπλεξες.
Δεν είσαι μπλεγμένος.
Όταν σταματησεις να ελπίζεις θα δεις πόσο εύκολο ειναι.

Μη το καθυστερείς..
Το κάνεις χειρότερο..


2.01.2017

σουντοκου

θελω να κοιταξω
μεσα στα ματια σου
να δω τι βλεπεις
αν μου εχεις μουτζουρωσει το προσωπο με στυλο
κοκκινο στυλο
που δε το σβηνει καμια πλευρα της γομας
ουτε η κοκκινη ουτε η μπλε

θελω να βυθιστω στο μυαλο σου
μονο για 2΄΄
να σιγουρευτω οτι ολα ειναι οκει
και μετα να αφησω το σωμα μου να επιπλευσει στην επιφανεια
και να βγω
δε θα κανω καμια καταχρηση αυτης της υπερφυσικης δυναμης
στο υποσχομαι
μονο δεν θα στραγγιξω τα μαλλια μου
θα τα αφησω να σταζουν και στεγνωσουν μονα τους πανω στην πλατη μου
για να μυριζω εσυ

θα επαιρα ορκο οτι το μυαλο σου ειναι ενα μισοτελειωμενο σουντοκου.
γιατι το συνοφρυωμενο σου υφος ειναι αυτο ενος μανιακου λυτη γριφων.

ασε με να παθω εσυ για λιγο.
και μετα ασε με.


1.22.2017

κατι εχει αλλαξει και απλα δε μπορεις αλλο πια.

10.20.2016

ε καλο ειναι να μη γίνονται κάτι τετοια.

θα έμενα αλλα ειχα κανει μια συνφωνια με τον εαυτό μου και ειχα βαρεθεί να με προδίδω.
δεν μου ειχα πια εμπιστοσύνη και αυτό με έκανε να κλαίω με μεγάλα δάκρυα, σε κάθε συνειδητοποίηση της αυτοπροδοσιας μου.
θα σου μιλούσα, αλλα ειχα καιρό να βουτηξω γλώσσα στο μυαλό και θα σου μίλαγα μόνο με συναίσθημα.
εσυ θα μου έλεγες ότι γίνομαι too drama και θα ήθελα να κλάψω με μεγάλα δάκρυα.
θα σου φώναζα με όλα τα νεύρα που φυλάω κανα χρόνο τωρα στις αποθήκες θυμού μου, αλλα δε τις μπορώ τις φωνές και τους καυγάδες και θα κατέληγα να υιοθετήσω κάποια αυτιστική συμπεριφορά κλείνοντας τα μάτια σφιχτά και τα αυτιά μου με τις παλάμες μου πηγαίνοντας μπρος πίσω.
θα σε αγκαλιαζα, αλλα θα μου ερχόντουσαν δάκρυα μεγάλα στα μάτια και αυτή μου η αδυναμία θα με θύμωνε και θα υιοθετούσα αυτιστική συμπεριφορά.
μου είχε τελειώσει, μου είχαν μείνει μόνο ενα μισοάδειο ρεζερβουάρ συναισθήματος το οποίο ήθελα να το φυλάξω για ωρα ανάγκης.
και ετσι δε ξανά μιλήσαμε ποτε.
δε ξαναβρέθηκαμε ποτε.
δεν ξανά αγκαλιαστήκαμε ποτε.
αλλα μέχρι και τωρα συνεχίζεις να με θυμώνεις..
και γω κάπου κάπου βρίσκω πράγματα σε τσάντες και χειμωνιάτικα ρούχα απο την παλιά μας ζωη και νοσταλγώ..
ε καλο ειναι κάτι τετοια να μη γίνονται..

7.22.2016

Σαν παιδί.

Έγινα ίσως και κακοποιητικη με τους δικούς μου ανθρώπους.
Ξέρεις ενιωσα πως είχα τον χώρο.
Σα να μου είχαν δώσει το δικαίωμα να είμαι παιδί, γιατί σε όλη σου την ζωή αυτό ψάχνεισ.
Μία ασφαλή αγκαλιά,ανεμελια,και πλήρη αποδοχή χωρίς όρους.

Και όσο τα είχα όλα αυτά, εβγαλα από μέσα μου όλα εκείνα που κάνουν τα παιδιά προβληματικά.
Αλλά βέβαια στα παιδιά όλα συγχωρούνται γιατί είναι παιδιά.
Αστάθεια, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, αδιακρισια, αγένεια και συναισθηματικό εκβιασμό!

Μα βέβαια στους ενήλικες δεν είναι και πολύ αποδεκτά χαρακτηριστικά.
5 χρόνια ενηλικίωσης κουβαλάω στην πλάτη μου και όμως με αυτά τα 5 χαρακτηριστικά θα μπορούσα να με περιγράψω τόσο straight to the point.

Μετά κατάλαβα ότι άμα χωριζεισ δε τελειώνει το σύμπαν.
Αλλά τότε δε μπορούσα να το καταλάβω.
Το θεωρούσα ανεξήγητο όλο αυτό που συνέβαινε επομένως αφού δεν εκλογικευεται, το σύμπαν καταρρέει.

Μα για δες..
Όλα καλά!

Ένα τέλος μιασ σχέσης μπορεί να είναι σοκαριστικό, μπορεί να είναι αναπάντεχο, μα ποτέ δεν είναι ανεξήγητο.
Φαινεται τρελό μυστήριο στην αρχή, αλλά καταβαθως ηξερα το γιατί έληξε,ιδίως τώρα πια που έχει περάσει καιρός και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία..

7.02.2016

Πλάκες

Ξέρεις διατηρω ακόμα αυτο το ocd που χαμε όλοι από παιδιά με τις πλάκες του πεζοδρομίου,να μην πατάμε τις γραμμές.
Προσέχω και παταω κάθε δύο πλάκες,και καμία γραμμή.
Ψηλωσα.
Όταν ήμουν παιδί παταγα ανά μία πλάκα.
Μα πως περνάει ο καιρός και χαμπαρι δε πήρα,εγω ήμουν βέβαιη πως είμαι ακόμα παιδί.
Ανησυχω κάπως που αναλωνω τόση σκέψη για κάτι τόσο ασήμαντο.
Αλλά ποιον κοροιδευω , ίσως είναι από τα πιο συγκλονιστικά θέματα που κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι μου.
Θυμάμαι που ένας τύπος με ρώτησε τι χόμπι έχω και γω κατευθείαν πελαγωσα.
Θυμάμαι το απελπισμένο βλέμμα του σε φάση "όταν δε δουλεύεισ τι κάνεις?"
Ήθελα να του απαντήσω ότι βάζω στη μηχανή του κιμά κάτι τύπους σαν και αυτόν που πάνε και δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα στους άλλους θέτοντας τέτοιες ερωτήσεις..
Ωστόσο το επαιξα κουλ και αδιάφορη και του είπα ότι απλά βγαινω με φίλες και περναω καλά.
Αυτό που ήθελα στη πραγματικότητα να του πω ήταν ότι είμαι κλειτοριδικη και αν θα ήθελε να ασχοληθεί με το ζήτημα μου.
Αλλά φυσικά μαζεύτηκα και κράτησα τους τύπους.
Τι με πέρασες..