5.10.2017

Κάτι ερείπια.

Περπαταω σε αυτον τον δρομο που ολοι εχουμε περπατησει καποια στιγμη.
Ξερεις.
Σαν μια κάποια Ερμου.
Μα ελα που στην Ερμού μου βρίσκω εναν τοίχο κάποια στιγμή.
Και πηγαίνω τύπου βίντεο γκέιμ πάνω στον τοίχο και κανω επι τόπου βήματα χωρίς να προχωράω.
Μα δε με νοιάζει.
Συνεχιζω,αλλα κουράζομαι.
Μα δε με νοιάζει.
Δεν θυμάμαι που εχω αφησει την αξιοπρέπεια μου,να την φορέσω και να κάνω μια επι τόπου αναστροφή.
Και αναρωτιέμαι.
Θα συνεχισώ να βηματίζω και να πεφτω πανω στον τοίχο για πάντα?
Με την τριβή θα σπάσω τον τοίχο και θα προχωρήσω?
Θα ψάξω να βρω αλλον τοίχο να εγκλωβιστώ?
Μήπως βρε Μαρακι μου είναι πολύ ναρκισιστικό σενάριο πως θα γκρεμισεις τον τοίχο?
Και άντε καλα τον γκρέμισες.
Που ξέρεις οτι σου αρέσει αυτο που έχει απο πίσω?

Ψαχνω μέσα μου να βρω λίγο θυμό.
Πτου,τον εχω αφησει και αυτόν μαζί με την αξιοπρέπεια.

Ρίχνω μπουνιά.
Σπάω το χέρι.
Ρίχνω και με το άλλο.
Σπάω και το άλλο χέρι.

Επιτέλους.
Θυμώνω.
Σε μισώ.


3.15.2017

όχι δεν εμπλεξες.

Είναι φοβερό πως έχεις αυτή την ικανότητα να διαστρευλώνεις ορισμένες καταστασεις.
Είναι φοβερό πως μπαίνεις σε χωράφια που είναι ξένα,επειδή ελπίζεις οως τα πράγματα δεν ειναι οπως φαίνονται.
Ξέρεις κατι?
Τα πράγματα συνήθως δεν ειναι οπως φαίνονται..
Είναι χειρότερα.
Όταν κάποιος σου λεει οτι δε θέλει σχεση,οποσδήποτε εννοει οτι δε θέλει σχέση μαζι σου.
Και το εννοεί 100%.
Όταν κάποιος λεει οτι θέλει μόνο σεξ χωρις δέσμευση, εννοεί ακριβώς αυτο και ακόμη λιγότερα..
Μην ακούς αυτά που θες αν δε σου αρέσουν αυτά που ακούς.
Κανείς δεν αλλάζει γνώμη επειδή καταλαβαίνει πόσα χάνει όπως γίνεται στις ταινιες.
Σου λεει με πλήρη σαφνείνια τους όρους και εσύ τους αποδέχεσαι και μετά έχεις το θράσσος να αναρωτιέσαι πως έμπλεξες.
Δεν είσαι μπλεγμένος.
Όταν σταματησεις να ελπίζεις θα δεις πόσο εύκολο ειναι.

Μη το καθυστερείς..
Το κάνεις χειρότερο..


2.01.2017

σουντοκου

θελω να κοιταξω
μεσα στα ματια σου
να δω τι βλεπεις
αν μου εχεις μουτζουρωσει το προσωπο με στυλο
κοκκινο στυλο
που δε το σβηνει καμια πλευρα της γομας
ουτε η κοκκινη ουτε η μπλε

θελω να βυθιστω στο μυαλο σου
μονο για 2΄΄
να σιγουρευτω οτι ολα ειναι οκει
και μετα να αφησω το σωμα μου να επιπλευσει στην επιφανεια
και να βγω
δε θα κανω καμια καταχρηση αυτης της υπερφυσικης δυναμης
στο υποσχομαι
μονο δεν θα στραγγιξω τα μαλλια μου
θα τα αφησω να σταζουν και στεγνωσουν μονα τους πανω στην πλατη μου
για να μυριζω εσυ

θα επαιρα ορκο οτι το μυαλο σου ειναι ενα μισοτελειωμενο σουντοκου.
γιατι το συνοφρυωμενο σου υφος ειναι αυτο ενος μανιακου λυτη γριφων.

ασε με να παθω εσυ για λιγο.
και μετα ασε με.


1.22.2017

κατι εχει αλλαξει και απλα δε μπορεις αλλο πια.

10.20.2016

ε καλο ειναι να μη γίνονται κάτι τετοια.

θα έμενα αλλα ειχα κανει μια συνφωνια με τον εαυτό μου και ειχα βαρεθεί να με προδίδω.
δεν μου ειχα πια εμπιστοσύνη και αυτό με έκανε να κλαίω με μεγάλα δάκρυα, σε κάθε συνειδητοποίηση της αυτοπροδοσιας μου.
θα σου μιλούσα, αλλα ειχα καιρό να βουτηξω γλώσσα στο μυαλό και θα σου μίλαγα μόνο με συναίσθημα.
εσυ θα μου έλεγες ότι γίνομαι too drama και θα ήθελα να κλάψω με μεγάλα δάκρυα.
θα σου φώναζα με όλα τα νεύρα που φυλάω κανα χρόνο τωρα στις αποθήκες θυμού μου, αλλα δε τις μπορώ τις φωνές και τους καυγάδες και θα κατέληγα να υιοθετήσω κάποια αυτιστική συμπεριφορά κλείνοντας τα μάτια σφιχτά και τα αυτιά μου με τις παλάμες μου πηγαίνοντας μπρος πίσω.
θα σε αγκαλιαζα, αλλα θα μου ερχόντουσαν δάκρυα μεγάλα στα μάτια και αυτή μου η αδυναμία θα με θύμωνε και θα υιοθετούσα αυτιστική συμπεριφορά.
μου είχε τελειώσει, μου είχαν μείνει μόνο ενα μισοάδειο ρεζερβουάρ συναισθήματος το οποίο ήθελα να το φυλάξω για ωρα ανάγκης.
και ετσι δε ξανά μιλήσαμε ποτε.
δε ξαναβρέθηκαμε ποτε.
δεν ξανά αγκαλιαστήκαμε ποτε.
αλλα μέχρι και τωρα συνεχίζεις να με θυμώνεις..
και γω κάπου κάπου βρίσκω πράγματα σε τσάντες και χειμωνιάτικα ρούχα απο την παλιά μας ζωη και νοσταλγώ..
ε καλο ειναι κάτι τετοια να μη γίνονται..

7.22.2016

Σαν παιδί.

Έγινα ίσως και κακοποιητικη με τους δικούς μου ανθρώπους.
Ξέρεις ενιωσα πως είχα τον χώρο.
Σα να μου είχαν δώσει το δικαίωμα να είμαι παιδί, γιατί σε όλη σου την ζωή αυτό ψάχνεισ.
Μία ασφαλή αγκαλιά,ανεμελια,και πλήρη αποδοχή χωρίς όρους.

Και όσο τα είχα όλα αυτά, εβγαλα από μέσα μου όλα εκείνα που κάνουν τα παιδιά προβληματικά.
Αλλά βέβαια στα παιδιά όλα συγχωρούνται γιατί είναι παιδιά.
Αστάθεια, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, αδιακρισια, αγένεια και συναισθηματικό εκβιασμό!

Μα βέβαια στους ενήλικες δεν είναι και πολύ αποδεκτά χαρακτηριστικά.
5 χρόνια ενηλικίωσης κουβαλάω στην πλάτη μου και όμως με αυτά τα 5 χαρακτηριστικά θα μπορούσα να με περιγράψω τόσο straight to the point.

Μετά κατάλαβα ότι άμα χωριζεισ δε τελειώνει το σύμπαν.
Αλλά τότε δε μπορούσα να το καταλάβω.
Το θεωρούσα ανεξήγητο όλο αυτό που συνέβαινε επομένως αφού δεν εκλογικευεται, το σύμπαν καταρρέει.

Μα για δες..
Όλα καλά!

Ένα τέλος μιασ σχέσης μπορεί να είναι σοκαριστικό, μπορεί να είναι αναπάντεχο, μα ποτέ δεν είναι ανεξήγητο.
Φαινεται τρελό μυστήριο στην αρχή, αλλά καταβαθως ηξερα το γιατί έληξε,ιδίως τώρα πια που έχει περάσει καιρός και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία..

7.02.2016

Πλάκες

Ξέρεις διατηρω ακόμα αυτο το ocd που χαμε όλοι από παιδιά με τις πλάκες του πεζοδρομίου,να μην πατάμε τις γραμμές.
Προσέχω και παταω κάθε δύο πλάκες,και καμία γραμμή.
Ψηλωσα.
Όταν ήμουν παιδί παταγα ανά μία πλάκα.
Μα πως περνάει ο καιρός και χαμπαρι δε πήρα,εγω ήμουν βέβαιη πως είμαι ακόμα παιδί.
Ανησυχω κάπως που αναλωνω τόση σκέψη για κάτι τόσο ασήμαντο.
Αλλά ποιον κοροιδευω , ίσως είναι από τα πιο συγκλονιστικά θέματα που κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι μου.
Θυμάμαι που ένας τύπος με ρώτησε τι χόμπι έχω και γω κατευθείαν πελαγωσα.
Θυμάμαι το απελπισμένο βλέμμα του σε φάση "όταν δε δουλεύεισ τι κάνεις?"
Ήθελα να του απαντήσω ότι βάζω στη μηχανή του κιμά κάτι τύπους σαν και αυτόν που πάνε και δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα στους άλλους θέτοντας τέτοιες ερωτήσεις..
Ωστόσο το επαιξα κουλ και αδιάφορη και του είπα ότι απλά βγαινω με φίλες και περναω καλά.
Αυτό που ήθελα στη πραγματικότητα να του πω ήταν ότι είμαι κλειτοριδικη και αν θα ήθελε να ασχοληθεί με το ζήτημα μου.
Αλλά φυσικά μαζεύτηκα και κράτησα τους τύπους.
Τι με πέρασες..

6.06.2016

Κα(ψ)ούρα

Όλα περνάνε.
Όπως και αυτή η μελανια,που απέκτησα από την ατσουμπαλοσυνη που με δέρνει,οσο ήμουν εκει.
Και τώρα είμαι εδώ,μαζι με την μελάνια μου και την κοιτάζω κάθε μέρα,να σβήνει από το δέρμα μου.
Και θέλω να αφήσω και αυτό το πικρό συναίσθημα που δεν σβήνει.
Που με κάνει να μην αντεχω τον εαυτό μου, να είμαι σπίτι και να θέλω να βγω, να είμαι έξω και να θέλω να πάω σπίτι μου, να μη με χωράει ο τόπος..
Ξέρω ότι είσαι ή καούρα που δε με αφήνει να απολαύσω το τσιγάρο μου, εκεί που είμαι σε ανύποπτο χρόνο θα μου έρθει στον λαιμό η πίκρα και δε ξέρω τι να κάνω τον εαυτό μου για να νιώσω καλά.

Και είναι μαλακια ρε φίλε να είμαι γω αυτή που πρέπει να σου κλείσει την πόρτα,γιατι εσένα σε βολευει ανοιχτή.
Και την κλείνω την πόρτα,αλλα δε την βρονταω με στυλ,αλλα την κλείνω με υγρά μάτια και κάθομαι από πίσω παλεύοντας με τον εαυτό μου να μην κοιτάξω από την κλειδαρότρυπα.
Και δε κοιτάω αλλά δε φεύγω γιατί δε μπορείς να αφήσεις κάτι που αγαπάς και σαγαπαει..

Αλλά πρέπει να το κάνεις και θα το κάνεις!

Πολύ δράμα,πολυ υπερβολη γιατί έτσι είμαι εγώ,των άκρων.

Δε θα μπορούσε κάποιο πιθανό ουτοπικό σενάριο να σώσει τα πράγματα,εγω ωστόσο κάνω εξωπραγματικα όνειρα.
Γιατί αυτό έχω..
Καταθλα..

3.18.2016

Ιδρωμενα μαλλιά κολλημένα στο κούτελο

Ξύπνησα.
Μα δε θέλω να σηκωθω απο το κρεβάτι.
Φοβάμαι πως πρεπει να ξαναζησω μια συνηθισμένη μέρα,με την κατάλληλη δόση κανονικότητας και συμβατικότητας.
Είναι αυτή η ζωή που όλο λέω πως θέλω να την αλλάξω,και όλο βυθιζομαι στον ωκεανό της ρουτίνας μου.
Σηκωνομαι,τα μαλλια μου κολλημένα στο κούτελο απο τον ιδρώτα,μα σκέφτομαι το νεο μου σπίτι που θα έχει ερκοντισιον και ξαφνικα με αυτήν την ιδέα λύνονται όλα μου τα προβλήματα.
Η νέα προοπτική η νέα μου αρχή θα σαπουνισει και θα ξεπλύνει τη μουχλιασμενη μου ζωή.
Θα είναι λες και θα την έχω χαπακωσει με βιταμίνες καί σίδηρο και η όρεξη μου για το αύριο θα διπλασιαστεί.
Αλλά τι λέω.
Οτι και να πολλαπλασιασεις με το μηδέν,γίνεται μηδέν.
Φτιάχνω τον καφέ μου.
Το ξανασκεφτομαι.
Πολύ βολικό βρε μαρακι να μετακομίσεις τη μιζέρια σου σε ενα νεο σπίτι.
Και στις Μπαχάμες να μετακομιζες,πάλι τα ίδια θα ήτανε.
Το πρόβλημα σου είναι πιο βαθύ.
Τι κακή επένδυση χρημάτων η ψυχοθεραπεία
Χωρίς αυτήν η προοπτική του νέου σπιτιού θα με ολοκλήρωνε με ικανοποίηση.
Τώρα,για κάτσε ψαχτο καλύτερα.
Η ουλή σου είναι πιο βαθιά.

2.06.2016

Απόσταση από σχέση ή σχέση απο απόσταση?

Είσαι εξω.
Με παιρνεις,μιλάμε για καληνύχτα, σου λέω να προσεχείς και να περνάς καλά.

Τι ψέμα..
Τι εγωισμός..

Δε θελω.
Δε θέλω να περνάς καλα χωρίς εμένα.
Θέλω να σου λειπω όταν είσαι έξω με παρέα και να σκέφτεσαι εμένα.
Γιατί και γω αυτό κάνω.
Δε θέλω να περναω καλά μακριά σου.
Μα δε γίνεται.
Γιατί είσαι εκεί και γω είμαι εδώ και θα είμαστε για πολύ καιρό με την απόσταση και δε βγαίνει ζωή με το να είσαι δυστυχισμένος.
Διότι η δυστυχία είναι επιλογή.

Και υστερα μου λες πως με αγαπάς και σαν ενα παιδι που περιμένει δώρο γενεθλίων απο το νονό περιμένεις να ακούσεις το φιντμπακ μου,και γω μουγκαινομαι..
Και όχι επειδή δε σε νοιαζομαι και δε σε θέλω, αλλά γιατί πιστεύω πως δε σε αγαπώ σωστά.

Τι παράλογο ηταν αυτο που διαβασες μόλις τώρα?
Θα σου πω τώρα..

Σαγαπω εφηβικά και εγωιστικά..
Όπως τα παιδιά αγαπάνε.
Θέλω να είσαι καλά,θέλω να είσαι ευτυχισμένος,
αλλά μαζί μου.

Θεωρητικά αν σε αγαπούσα με όλο μου το είναι θα συμφωνούσα με τις αποφάσεις σου και θα σε στηριζα 100% ανεξαρτήτως των επιπτώσεων των επιλογών σου.
Αλλά όχι.
Δε μπορω να μη βρίσκομαι κάπου μες στις επιλογές σου και ας μην με αφορούν.

Είναι αυτό το τέρας του εγωισμού μου που δεν με αφήνει να σε αγαπήσω όπως θέλω.

Θέλω εσένα και όχι αυτή τη σχέση βασισμένη στα 600 λεπτα προς γουατσαπ και στις προσφορές τις ραιαναιρ.
Με θυμώνει που το μονο που έχουμε αυτή τη στιγμη
είναι 2 ερωτευμενες ψυχές κοντά
και 2 καβλωμενα κορμιά μακριά.

Γύρνα πισω,σαγαπω και γω και ο εγωισμός μου.